Het was op zaterdag en ook nog best wel vroeg
dat ik mijn te zware sporttas de klussenbus in droeg.
Nog even vlug een foto en daarna ingestapt.
Alsmaar naar het zuiden wordt er op het gas getrapt. 

De reis verliep voorspoedig en ieder was tevree.
Alleen die laatste afslag: Wat was daar nu toch mee?
Was de kaart verkeerd of niet goed misschien?
Nou ja, geen nood en geen paniek: Tom-Tom zal het wel zien
Kwestie van een naam invoeren en dan gaan we weer
Maar hé, hoe heette dat gehuchtje nu toch ook alweer?
Iets met een P en iets met IJS
Oh ja, ik weet het al: Parijs 

Allen aangekomen. Uitpakken dan maar.
Binnen een mum van tijd staat de koffie al weer klaar.
Eerst de pasta-party: Spaghetti  Bolognaise
Weer eventjes een foto en zelfs een polonaise
En dan gaat het gebeuren, ‘t is nu toch wel heel echt
Ben moet als eerste starten en trekt zijn shirtje recht. 

Lopen, lopen, lopen is het enige wat nu nog telt
We zien op tweede pinksterdag wel of we zijn uitgeteld.
Ieder steeds een stukje maar gelukkig niet alleen:
De fietsers begeleiden ons en weten wel waarheen. 

Heuvel op en heuvel af; Het is echt een hele klus
Na elke loopbeurt toch weer lekker zitten in de bus.
Dat geldt niet voor de fietsers: Die moeten steeds maar door.
Maar ook zij kunnen uiteindelijk toch even op één oor.
Want dan is dus het andere deel van het team weer aan de beurt.
Er wordt een zee gezweten maar zeker niet gezeurd.
 
Voordat er eventjes gerust wordt, wordt er nog wat gegeten
Onze catering werkt fantastisch, dat mag je best wel weten.
Dan eventjes de ogen dicht. Eventjes helemaal niets.
Strakjes moeten we dus al weer rennend achter een fiets. 

Hé, is die pauze nu al om? Paniek: Ik moet nog poepen.
Had ik ook maar niet zoveel van die repen moeten snoepen.
Die bosjes in het buitenland: ’t is toch echt een feit:
Ze zitten best wel lekker en ik kan hier alles kwijt. 

Zo, daar gaan we dan maar weer voor de tweede ronde.
Het zonnetje komt al aardig door alleen die mist is zonde.
Maar na een klein half uurtje is de hemel weer strak blauw.
Zweet gutst van mijn lijf:  Geen sprake meer van kou.  

Zo gaat het steeds maar door:  Een heel lang weekend lang.
Team 47 voelt zich sterk: We zijn voor niemand bang.
Een weekend lopen, fietsen, lachen, slapen, drinken, eten.
En door de warmte ook veel zwoegen en nog veel meer zweten. 

Noord België staat op zijn kop en Nederland nog meer.
Stad en dorp is mooi versierd:  Wat gaan ze daar tekeer.
Zele, Woensdrecht, Hoogerheide en ook  Oud-Beijerland,
Halsteren, Klaaswaal, Barendrecht: alles staat langs de kant.
De laatste stukjes doen wel pijn: Mijn benen zeggen ‘Ho’.
Toch maar even doorgaan want we zijn er immers zo. 

Na een ruime nachtrust even terugblikken.
Een ervaring voor het leven is het motto van de Ropa Run.
Klopt dat? 
Een ervaring voor het leven? 

Sommigen hebben 24 uur en 260 kilometer gefietst.
Sommigen hebben in twee dagen 65 km hard gelopen.
Sommigen hebben wisselplekken gezocht en gevonden.
Sommigen hebben route kaarten gelezen.
Sommigen hebben steeds de goede weg gevonden.
Sommigen hebben heel goed voor anderen gezorgd.

We zijn op alle mogelijke tijdstippen wakker geweest.
We hebben op alle mogelijke tijdstippen geslapen.
We hebben op de meest vreemde plekken geslapen.
We moesten het soms lang ophouden.
We hebben het koud gehad.
We hebben het warm gehad.
We hebben heel vaak veel gelachen.
We hebben amper een moment rust gehad.
We zijn door duizenden mensen toegejuicht.
We zijn naar de finish geschreeuwd.
We hebben elkaar anders leren kennen.

Eentje is ten huwelijk gevraagd.

We zijn een echt team geweest.
We hebben 93000 euro opgehaald.
We zijn een team van OPO Dordrecht.
We hebben het samen gedaan.

Oh ja .. iemand maakte foto's.  

Ja hoor..
We hebben een ervaring voor het leven gehad.
Hij staat bij mij in mijn persoonlijke top tien.  

Dank jullie wel